Tutaj zawsze jest gorąco, nocą temperatura rzadko spada poniżej 22 st. Celsjusza, a promienie słońca nie ustępują niemal przez cały rok. Krajobrazy są urzekające, tempo życia spokojne, a lokalna społeczność słynie z serdeczności, gościnności, muzykalności i znakomitej kuchni. Ten idylliczny obraz dotyczy jednak przede wszystkim turystów. Codzienność mieszkańców wygląda inaczej.

W wielu naszych wspólnotach są świeccy współpracownicy. Razem z nami posługują na rzecz dzieła misyjnego w Kościele powszechnym. Przykładem może być Dom Misyjny w Kleosinie, Laskowicach Pomorskich czy parafia Matki Bożej Bolesnej w Nysie. Bez świeckich współpracowników nie jesteśmy w stanie w pełni głosić kerygmatu. My ich potrzebujemy, tak jak oni nas. Każdy dom misyjny, parafia ma swoją specyfikę, gdzie ważną rolę odgrywają osoby świeckie.

Wybieramy życiowy problem i przedstawiamy go z punktu widzenia rozumu przyrodzonego, posługując się naukami filozoficznymi. Część filozoficzną dr Danuta Radziszewska-Szczepaniak z Uniwersytetu Warmińsko-
Mazurskiego w Olsztynie. Ja zajmuję się zagadnieniami teologicznymi z perspektywy Bożego Objawienia.

Aby móc przeżywać z sensem Wielkanoc, trzeba się do niej przygotować. Kościół daje nam do tego szczególny czas 40 dni Wielkiego Postu, które są duchową wędrówką z narodem wybranym z niewoli do wolności. To jest właśnie exodus. I tak jak w tamtej zawiłej drodze, tak i w naszym przypadku osobista podróż nie może się obyć być wysiłku i wyrzeczeń. Modlitwa, post i jałmużna mają nam pomóc odkryć piękno człowieka i wielkość, do której przeznaczył nas Bóg.

Wieczorem 31 października 1980 r. chorzy właśnie układali się do snu. Salowe przywiązywały niektórych pacjentów specjalnymi pasami do łóżek. Wybiła godz. 23.00, gdy do pielęgniarek przybiegł pacjent zwany „Alim”. Mężczyzna wykrzykiwał, że jedna z sal się pali. Nikt jednak nie wziął na poważnie tego, co mówi. Dopiero po kilku minutach jedna z pielęgniarek wyczuła dym i wszczęła alarm. Personel zawiadomił straż pożarną z Bydgoszczy, Świecia i Grudziądza.

Tradycja los carros navideños, czyli bożonarodzeniowych wozów sięga lat 50. XX wieku. Pracownicy lokalnej poczty wpadli na pomysł, aby przygotować prostą ciężarówkę udekorowaną motywami
świątecznymi, na której umieszczano Viejito Pascuero (odpowiednik naszego
mikołaja) oraz grupę muzyków, by odwiedzać domy pracowników i dostarczać ich dzieciom świąteczne prezenty.

Parafia św. Józefa w Hongkongu to „dom z dala od domu” dla tysięcy migrantów, zwłaszcza Filipińczyków. Większość tłumnie gromadzi się tu w soboty i niedziele, by uczestniczyć w Eucharystii i spotkaniach wspólnoty oraz nacieszyć się sobą nawzajem.

Wzdłuż drogi z Iquique do Huara w północnym Chile w rejonie Tarapacá​​ można spotkać liczne przydrożne kapliczki, które upamiętniają ofiary wypadków samochodowych. Nazywane są one animitas, co jest zdrobnieniem od słowa anima (dusza) i jest używane wyłącznie w Chile.

W Muzeum Misyjno-Etnograficznym w Pieniężnie można zobaczyć eksponaty związane m. in. narodzinami, małżeństwem, obrzędami inicjacji w życie dorosłe, czy rytuałami towarzyszącymi śmierci. Zwiedzający poznają także najważniejsze systemy religijne świata.