Wrzesień 2014

Drodzy Czytelnicy!

Do tego numeru „Misjonarza” trafiły artykuły, które po raz kolejny zmusiły do sięgnięcia po niezwykły dokument – adhortację Evangelii gaudium papieża Franciszka i przytoczenia obszernego

jej fragmentu. Na jednej ze stron cytujemy też słowa kobiety, która żyła i służyła wśród najbiedniejszych z biednych na ulicach Kalkuty – słowa Matki Teresy (wspomnienie liturgiczne: 5 września). Papież pisze o wyborze przez Kościół „opcji na rzecz ubogich”, ponieważ Bóg sam stał się ubogim (2 Kor 8,9). Wybór dokonany przez Matkę Teresę tłumaczony jest przez nią słowami samego Chrystusa: Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść (zob. Mt 25,35 nn).

Jaki to ma związek z materiałami opublikowanymi w tym numerze „Misjonarza”?

Odpowiem pytaniami: Czyż praca i założenie szkoły w trudno dostępnej i trudnej pod innymi względami górskiej parafii w Wangoi w Papui Nowej Gwinei, nie jest wyborem „opcji na rzecz ubogich”? Głód nauki zaczął być zaspokajany – dzięki misjonarzowi werbiście, który podjął się pracy na terenie, dokąd nikt nie chciał się udać. Czyż organizowanie edukacji w zagubionej wiosce położonej wysoko w górach Tapacari w Boliwii, nie jest decyzją związaną z troską o ubogich, o których rząd tego kraju nie chce pamiętać? Tymczasem siostra zakonna ze zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego poszła w te góry i do tych ludzi, aby potem stwierdzić, że przyszło jej żyć „w sercu raju”. Paradoks, prawda? Inna osoba zakonna z entuzjazmem przygotowywała się do wyprawy, aby dotrzeć do mieszkańców kolumbijskiej dżungli, przy czym wcześniej usłyszała znamienne słowa: „Bóg już wcześniej tam był”. Czy to może być prawda? A jak się czuje Bóg we współczesnej Rosji, w której 70 lat sowieckich rządów dokonało wielkiego spustoszenia po tym, kiedy ogłoszono tam, że Boga nie ma? Co dzieje się z wiarą mieszkańców tego kraju?

O tym wszystkim można przeczytać we wrześniowym numerze „Misjonarza”. Wszędzie, gdzie dzieje się dobro, jest obecny Bóg, który może się posłużyć misjonarzami, wolontariuszami i dziećmi – tak, dziećmi!, bo przez małą Chelsi posyła śniadanie do misjonarza w Indonezji (zob. str. 29) – aby okazać znaki Swojego wielkiego zatroskania o człowieka. Rodzi się pytanie: Czy ja pozwalam Bogu, aby posługiwał się mną w środowiskach, w których przebywam na co dzień? We wrześniu złożą śluby wieczyste dwaj bracia w Zgromadzeniu Słowa Bożego. Dokąd zostaną posłani? Wśród jakich ludzi będą żyć? Wydaje się, że miejsce i ludzie to sprawa wtórna, najważniejsze, że tam czeka już na nich Chrystus. Pomódlmy się za nich, aby potrafili rozpoznawać Jego obecność w codzienności na misjach.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

Śluby wieczyste

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

werbistowscy świadkowie wiary

Na rozdrożach świata

świat misyjny

świat misyjny

Poczta misyjna