Styczeń 2023

Drodzy Czytelnicy!

40 lat istnienia „Misjonarza”! To niemało, jeśli weźmie się pod uwagę zmieniającą się historię Polski i kolosalne zmiany zachodzące na polskim rynku wydawniczym. Z drugiej strony, to kawał historii czasopisma, nad którym z oddaniem pracowało bardzo wiele osób, poczynając od o. Antoniego Koszorza SVD, założyciela Wydawnictwa Księży Werbistów Verbinum i redakcji „Misjonarza”. Nie sposób wymienić wszystkie osoby, bo to cała rzesza, spośród której niektórzy już odeszli na drugą stronę życia. Nie sposób też w krótkim tekście opisać, w jaki sposób powstawał każdy numer, od tego pierwszego zaczynając, a który ukazał się w styczniu 1983 r.

Kiedy wejdzie się do redakcyjnego archiwum „Misjonarza”, na półkach znajdują się kolejne wydania pisma, które w pierwszych latach ukazywało się jako dwumiesięcznik. W specjalnej szafie jest zbiór zdjęć, głównie czarno-białych, z różnych stron świata: jedne są pogrupowane według kontynentów, inne według nazwisk misjonarzy ze Zgromadzenia Słowa Bożego. I dopiero wtedy okazuje się, co to za historia! Bo zaplecze redakcyjne na nic by się zdało, gdyby nie misjonarze werbiści. To dzięki nim mógł powstać każdy numer „Misjonarza”. To oni z trudem dostarczali korespondencję z krajów misyjnych, gdzie głosili Chrystusową Ewangelię. Trzeba bowiem przypomnieć, że w latach osiemdziesiątych ub.w. nie było komputerów, dzięki którym mogłyby szybko docierać materiały – artykuły i zdjęcia, a poczta działała wówczas tak, jak działała, włączając w to wszędobylską cenzurę. Kiedy natomiast zajrzy się do różnych numerów „Misjonarza”, niezależnie od tego, czy tych z ubiegłego wieku, czy tych z pierwszych lat wieku XXI, w centrum stoi Chrystus i ludzie, do których zostali posłani misjonarze werbiści. Ileż bogactwa mieści się w każdym numerze, ileż pięknych historii, ileż ciekawych artykułów, ileż wymownych zdjęć, ilustrujących przedstawiane treści…

Również mnie przez ponad 20 lat przyszło brać udział we współtworzeniu „Misjonarza”, a zaczęłam od niewielkiej współpracy w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych ub.w. Mogę się jedynie dziwić, że i mnie Pan Bóg zaangażował do tego rodzaju pracy, będącej cząstką dzieła misyjnego Kościoła. Patrzę na to z wdzięcznością i dziękuję Księżom Werbistom. Ale chciałabym też bardzo podziękować mojej koleżance redakcyjnej, Agnieszce Piaseckiej, która niezwykle starannie dokonuje korekty. Wykonuje cichą pracę, niewidoczną na łamach, ale to właśnie na tym polega dobra sztuka korektorska.

Z przyjemnością oddajemy w ręce Czytelników 484. numer „Misjonarza” i życzymy dobrej lektury.

Lidia Popielewicz

Redaktor Naczelna