Styczeń 2018

Drodzy Czytelnicy!

Na pewno pragnienie świętości jest czymś bardzo ważnym. Sam często odczuwam, że nie jestem tym, kim powinienem być. To moje pragnienie, aby być ciągle lepszym, zaczęło się już w obozie. (…) Teraz, im jestem starszy, tym bardziej odczuwam, że istnieje wielka różnica między ideałem a rzeczywistością – to słowa o. Mariana Żelazka SVD, misjonarza w Indiach, któremu poświęcamy ten numer „Misjonarza” z okazji przypadającej w tym roku i w tym miesiącu 100. rocznicy jego urodzin. Pochodzący z wielodzietnej rodziny młody chłopak postanowił podążać za Chrystusem na drodze kapłaństwa, w służbie na misjach. Czy obierając tę drogę wiedział, dokąd go zaprowadzi jego Mistrz? Czy wiedział, że w drodze do kraju misyjnego czeka go jeszcze piekło obozu koncentracyjnego w Dachau? Z pewnością nie. Co przeżywał w głębi serca, przebywając w tak różnych miejscach – Chludowo, Dachau, Rzym, Indie? Tego nie wiemy, natomiast wiemy, że wszędzie pozostał dobrym człowiekiem – jakby pamiętając, że został stworzony na obraz i podobieństwo Boga (zob. Rdz 1,26-27).

W pamięci wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób zetknęli się z o. Żelazkiem, zapisał się jako święty – „chodząca dobroć”, jak napisała jedna z autorek artykułów w tym numerze. Skromny, dobry, pełen pokoju i głębokiej radości, pragnął życiem pokazać ludziom Boga. Twierdził, że „tylko misjonarz żyjący głęboką wiarą, uprzejmy i tak zwyczajnie dobry może przybliżyć ludziom Chrystusa”. I takim właśnie misjonarzem był.

Nic dziwnego, że Zgromadzenie Słowa Bożego chlubi się o. Marianem Żelazkiem i jest dumne, że w ich gronie znalazł się TAKI człowiek. Bowiem światła nie stawia się pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu (Mt 5,15). Oczywiście, o. Żelazek promieniował nie swoim światłem, lecz Chrystusowym. I dlatego – jak każdy święty – może każdego inspirować do tego, by szukać sposobu, jak być bliżej Boga, a tym samym być lepszym człowiekiem.

Życzymy wszystkim Czytelnikom, aby czas poświęcony na lekturę artykułów – wspomnień i świadectw o o. Marianie, był czasem refleksji także nad własnym życiem, aby były to swoistego rodzaju rekolekcje.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna