Maj 2020

Drodzy Czytelnicy!

Maj to miesiąc, który kojarzy nam się z żywiołowymi oznakami życia już wcześniej przebudzonej przyrody – jest kolorowo od kwiatów, otacza nas soczysta i świeża zieleń, wszędzie słychać koncertowe popisy ptaków, powietrze jest nasycone przyjemnymi woniami, a wiosenne promienie słońca dają ciepło i rozjaśniają długie dni. Jednak w te nasze spostrzeżenia i zachwyty wkrada się od czasu do czasu niepokój z powodu niszczącej naturę działalności człowieka, nastawionego na szybki zysk i nieliczącego się z prawami natury ani ze Stwórcą wszystkiego – Bogiem. Nic dziwnego, że nie tylko coraz więcej naukowców bije na alarm, ale i zwykli ludzie niepokoją się degradacją środowiska naturalnego, a w Kościele katolickim pojawił się ważny dokument dotyczący stworzenia – encyklika Laudato si’ (2015 r.), w której zapisano: „poświęcona trosce o wspólny dom”. Nie dziwi również, że został zwołany Synod o Amazonii, a w jego następstwie powstała adhortacja Querida Amazonia, gdzie papież Franciszek z wielką troską wyraża się o mieszkańcach i zasobach naturalnych Amazonii – wielkiego obszaru w dorzeczu największej rzeki na świecie, leżącego na terytorium kilku państw Ameryki Południowej. Komentarz autorstwa o. Tomasza Szyszki SVD, dotyczący tego dokumentu, zamieszczamy w tym numerze „Misjonarza” (s. 6).

W tym miesiącu będą miały miejsce ważne wydarzenia: 10 maja w Pieniężnie z rąk bp. Wojciecha Skibickiego czterech misjonarzy werbistów otrzyma święcenia kapłańskie – to ważny dzień nie tylko dla nich, ale i ich bliskich, natomiast 18 maja cała Polska będzie świętować 100. rocznicę urodzin wielkiego Polaka, misjonarza, papieża św. Jana Pawła II. Dlatego w tym numerze „Misjonarza” publikujemy świadectwa przyszłych neoprezbiterów dotyczące ich drogi życia i powołania oraz artykuł o. Krzysztofa Grzybka SVD o spotkaniu pewnego człowieka z dalekiej Syberii z Janem Pawłem II i skutkach tego spotkania (s. 8).

Jak zatem widać, niektórzy misjonarze dopiero wkraczają na drogę zmagań w pracy z Jezusem dla człowieka i Kościoła, natomiast inni przebyli już pewien etap tej drogi i opowiadają o tym, dzieląc się doświadczeniem pracy na misjach w Papui-Nowej Gwinei (s. 3), Demokratycznej Republice Konga (s. 28) czy Brazylii (s. 29).

Otoczmy modlitwą neoprezbiterów, wszystkich misjonarzy i misjonarki, a także całą ludzkość i całe stworzenie, aby każdy człowiek mógł cieszyć się darem życia i wiary oraz pięknem świata. Oby każdy mógł powtórzyć za św. Franciszkiem z Asyżu: „Pochwalony bądź, mój Panie, przez siostrę naszą, matkę ziemię, która nas żywi i chowa, wydaje różne owoce z barwnymi kwiatami i trawami”.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna