Luty 2020

Drodzy Czytelnicy!

W lutym kończy się karnawał, a zaczyna Wielki Post i przygotowanie chrześcijan do Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. Zanim jednak to nastąpi, świętujemy dzień, kiedy Pan Jezus został ofiarowany w świątyni jerozolimskiej i który jest zarazem Dniem Życia Konsekrowanego. Dlatego przytaczamy tekst o drodze powołania i poszukiwania miejsca, do którego zaprosił Bóg br. Tomasza Rabiegę SVD (s. 12). O ważnej obecności braci zakonnych w Zgromadzeniu Słowa Bożego napisał o. Dariusz Pielak SVD w cyklu „Werbiści mają…” (s. 16), wyjaśniając, jak to się stało, że w szeregach misjonarzy werbistów znaleźli się bracia po ślubach wieczystych. Również w lutym, w dzień Najświętszej Marii Panny z Lourdes, obchodzimy Światowy Dzień Chorego, co zaznaczamy, przytaczając modlitwę św. Jana Pawła II za chorych i umierających (s. 26). Włączmy się w tą modlitwę, pamiętajmy o cierpiących i chorych, osobach osamotnionych i oczekujących pomocy lekarzy i zwykłej obecności drugiego człowieka.

W codzienności każdego człowieka radość przeplata się ze smutkiem. Na temat radosnego i jakże innego przeżywania karnawału pisze o. Mariusz Mielczarek SVD z dalekiej Boliwii (s. 6). Radość i nieco nostalgii znajdziemy także w artykułach autorstwa o. Marcina Domańskiego SVD, bp. Józefa Roszyńskiego SVD i o. Andrzeja Fałata SVD. Kiedy każde wydarzenie – czy to przynoszące radość, czy przynoszące smutek – odnosimy jako wierzący do Boga, nabiera ono sensu lub przynajmniej stajemy się zdolni do przyjęcia go, nawet gdy jest ono dla nas niezrozumiałe. W ten sposób próbujemy na modlitwie otworzyć się na Boże działanie i zaczynamy oczekiwać, że On przeprowadzi nas przez nie. Tak właśnie stało się z Samarytanką przy studni, która po spotkaniu z Jezusem i szczerej rozmowie z Nim, zupełnie nie spodziewając się tego, zmieniła postrzeganie siebie i swojego życia, a także zaczęła świadczyć o Jezusie jako oczekiwanym Mesjaszu (zob. artykuł o. Andrzeja Danilewicza SVD, s. 11).

Zaufać słowu Boga, zawierzyć Mu swoje życie i codzienność – tego domaga się wiara w Boga, by nie była ona gołosłowna, pusta, dziecinna. A ponieważ jest słaba i krucha, trzeba nam wciąż na nowo prosić, jak apostołowie Jezusa: Przymnóż nam wiary! (Łk 17,5). Pamiętajmy też w naszych modlitwach o intencji modlitewnej (s. 10), powierzonej nam na ten miesiąc przez papieża Franciszka.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna