Listopad 2023

Drodzy Czytelnicy!

Życie to największy z darów dany człowiekowi od Boga, który stworzył go jako wyjątkową istotę ludzką – na swój obraz i podobieństwo (por. Rdz 1,26), niewiele mniejszą od istot niebieskich i obdarzoną władzą nad dziełami rąk Jego (por. Ps 8,6-7). Czy wobec tego człowiek, obdarzony tak wielką godnością, nie powinien chwalić swego Stwórcy i służyć Mu tak, aby być Jego chlubą? Każdy dzień jest pełen łaskawości Pana, jeżeli tylko uważnie na niego popatrzymy. Nawet jeżeli jest trudny. Wówczas spontanicznie rodzą się wdzięczność i chęć odwdzięczenia się dobremu Bogu, pragnienie bycia w Jego sprawach. I wszystko nabiera sensu.

Jednak w życie wpisana jest śmierć. Tak się stało po grzechu pierworodnym. Dobrze, jeśli śmierć zjawia się, bo „taka jest kolej rzeczy” – kiedy po latach zmagań człowiek osiąga „swój wiek”. Natomiast nie rozumiemy, jeśli ktoś odchodzi przedwcześnie. Smutek, ból, niekiedy bunt i pytania towarzyszą wtedy wielu osobom. Jedyną nadzieją i źródłem pokoju może stać się świadomość, że zmarła osoba spotkała się z Jezusem miłosiernym i znalazła ukojenie w Jego ramionach.

I o tym jest listopadowy numer „Misjonarza”. Przypominamy tragicznie zmarłą misjonarkę s. Veronikę Terézię Rackovą, Słowaczkę ze zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego, która niosła pomoc potrzebującym kobietom w Sudanie Południowym. Przywołujemy osobę misjonarza werbisty, abp. Wilhelma Kurtza, który całe swoje kapłańskie życie poświęcił misjom na Papui-Nowej Gwinei. Pokazujemy sposób świętowania pierwszych dni listopada w Meksyku, gdzie w tych dniach pamięta się o bliskich, którzy odeszli, ale czyni się to inaczej niż w Polsce. Publikujemy również refleksję poświęconą pożegnaniom-rozstaniom – z miejscami i ludźmi, wśród których przyszło żyć tylko przez jakiś czas, by potem pójść dalej, do innych miejsc i innych ludzi.

Dni człowieka są jak trawa, kwitnie jak kwiat na polu; ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma, i miejsce, gdzie był, już go nie poznaje (Ps 103,15-16). Mając te słowa w pamięci, jak również: Naucz nas liczyć dni nasze,[Panie], abyśmy osiągnęli mądrość serca (Ps 90,12), starajmy się ze wszystkich sił dążyć do dobra i czynić dobro w naszym życiu. Mimo naszych słabości i upadków, powracać myślą do pragnienia Boga, aby być blisko człowieka, zwłaszcza tego potrzebującego, którym jestem również ja. On – JESTEM, KTÓRY JESTEM (Wj 3,14) nigdy nie opuszcza nikogo w swojej niepojętej miłości.

Nie zapominajmy w tym miesiącu w modlitwie o misjonarzach i naszych bliskich, którzy żyją już w innej krainie życia.

Lidia Popielewicz

Redaktor Naczelna