Listopad 2016

Drodzy Czytelnicy!

„Życie jest odrobiną czasu, który został dany naszej wolności, byśmy się nauczyli kochać i przez to przygotowali się na spotkanie z Wieczną Miłością” – to słowa abbé Pierre’a, francuskiego kapucyna i założyciela ruchu Emmaus, księdza znanego ze swojej działalności na rzecz najuboższych, bezdomnych i uchodźców.

Podczas rozmowy z osobami sędziwymi, których czas życia na ziemi zbliża się ku kresowi, prawie zawsze pada z ich ust stwierdzenie, że życie jest bardzo krótkie i szybko mija… Myślę, że doświadcza tego każdy, kto na pewnym etapie swego życia zauważa, że rok mija jak miesiąc, miesiąc jak tydzień, a tydzień jak dzień… Jednak ta świadomość „odrobiny czasu”, jaka jest nam dana, może pomóc w staraniach, aby każdą chwilę wykorzystać jak najlepiej. A w jaki sposób to czynić? Zapewne każdy musi sobie sam odpowiedzieć na to pytanie, jednak podpowiedzią mogą być przytoczone słowa – każdą chwilę przyjąć jako lekcję nauki kochania. Oczywiście, bywa to niezmiernie trudne.

Na szczęście mamy Mistrza, bardzo wymagającego a zarazem bardzo miłosiernego – Jezusa z Nazaretu, u którego zawsze można zasięgnąć rady. Mamy także całą plejadę świętych, świadków Chrystusowej miłości, którzy również mogą być źródłem inspiracji w „szkole miłości”, gdzie pozostajemy do końca życia. Wreszcie otaczają nas różni ludzie, wśród których są „Boży szaleńcy”, żyjący Ewangelią, czyli Słowem Bożym, Chrystusem, i których obecność przynagla nas do czynienia dobra.

„Bożymi szaleńcami” są także misjonarze, wyrzekający się założenia rodziny i opuszczający Ojczyznę, by udać się do innych krajów i tam głosić Chrystusa słowem i czynem. Ryzykują życie, ponieważ panujący w tych miejscach klimat jest często niesprzyjający a środowisko niesie różne zagrożenia. W skrajnych przypadkach mogą znaleźć się w tyglu konfliktu i stracić życie, jak to się stało z s. Veroniką Theresią Ráckovą SSpS, Słowaczką, która pracując w służbie medycznej w Sudanie Południowym spieszyła z pomocą wszystkim potrzebującym. Trafiła ją kula, jak się okazało – śmiertelnie. Jednak jej współsiostry wiedzą, że ona nadal żyje, tyle że już w wieczności, i że mogą się do niej zwracać o pomoc.

Na stronach listopadowego numeru „Misjonarza” odsłaniają się i inne postaci – misjonarze żyjący Słowem Bożym w różnych miejscach naszego globu, również w Polsce. Misjonarzem bowiem można być wszędzie i w każdej chwili, jak stwierdza o. Antoni Koszorz SVD, jeśli tylko żyje się miłością do Boga i bliźniego. A wtedy u kresu życia człowiek może powtórzyć za św. Pawłem: W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem (2 Tm 4,7). Oby ta prawda stała się i naszym udziałem.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

werbistowscy świadkowie wiary

Na rozdrożach świata

świat misyjny

świat misyjny

poczta misyjna

Wspomnienie