Listopad 2014

Drodzy Czytelnicy!

Słyszałam, jak w pewnej rodzinie zakonnej mówiono o bracie, nazywanym „Igiełką”, że swoją pracą – a m.in. szył suknie zakonne współbraciom – wyszywa świętość i Niebo. Cichy i skromny, bez zaszczytów. Jedynym jego zaszczytem była radość współbrata przywdziewającego strój zakonny podczas pierwszych ślubów. Brat krawiec zapewne sprawdzał, czy strój dobrze leży i czy współbrat jest z niego zadowolony i dobrze się w nim czuje. Ukryta świętość.

Czy dziś młodzi ludzie chcą imać się prostych, często niedostrzeganych i niedocenianych, a jednocześnie ważnych prac – takich, bez których zgromadzenie nie mogłoby funkcjonować? Czy jest w naszej świadomości przekonanie i wiedza, że każda chwila i każda czynność, każde słowo i każda myśl mogą być okazją do „wyszywania” świętości? Refleksję na temat obecności braci zakonnych, a właściwie ich braku w zgromadzeniach, podejmuje w tym numerze „Misjonarza” o. Jacek Gniadek SVD, misjonarz w Zambii, który buduje przedszkole i szkołę w Lindzie, w Zambii. I choć w listopadowym numerze jest wyjątkowo kilka artykułów, których autorami są bracia ze Zgromadzenia Słowa Bożego, to o powołania braci do rodziny werbistowskiej trzeba się modlić.

W różnych kontekstach przywoływani są święci na stronach bieżącego numeru, wśród nich osoba świecka – katechista żyjący w nie tak odległych czasach w Papui Nowej Gwinei. Ogłoszony przez Kościół błogosławionym, jest czczony i stawiany za wzór dla chrześcijan w tamtym kraju, ale i nas, należących do Kościoła powszechnego, może zainspirować swoim świętym życiem, a także niezłomną postawą wyznania wiary, której nie wyrzekł się nawet w obliczu śmierci. Po raz kolejny możemy zadać sobie pytanie: czym dla mnie jest wiara? Przypomnę w tym miejscu słowa papieża Franciszka, który w jednej z katechez na temat darów Ducha Świętego mówił o „świętości dnia powszedniego”, a więc wypowiedział słowa ważne dla każdego z nas:

„Wszyscy znamy ludzi, którzy przeżyli trudne sytuacje, wiele cierpień. Pomyślmy o osobach, które znoszą życie trudne, walczą by utrzymać rodzinę, wychować dzieci, ale pomaga im w tym duch męstwa. Wielu jest tych, których imion nie znamy, a którzy przynoszą zaszczyt naszemu ludowi, Kościołowi, gdyż są dzielni troszcząc się o rozwój swojego życia, swej rodziny, pracy, swojej wiary. Ci nasi bracia i siostry są świętymi, świętymi dnia powszedniego, świętymi ukrytymi pośród nas. Mają właśnie dar męstwa, by rozwijać swój obowiązek osób, ojców i matek, braci i sióstr, obywateli. Jest ich bardzo wielu. Dziękujmy Panu za tych chrześcijan żyjących świętością ukrytą, ale jest w nich Duch, który prowadzi ich naprzód. Warto pomyśleć o tych ludziach: jeśli oni to czynią, jeśli mogą to czynić, to czemu nie ja? I warto prosić Pana, aby nas obdarzył darem męstwa.

Nie należy myśleć, że dar męstwa jest konieczny tylko w niektórych okazjach czy sytuacjach szczególnych. Dar ten powinien stanowić zasadniczą cechę naszego życia chrześcijańskiego w zwyczajności naszego życia powszedniego. Jak powiedziałem, każdego dnia w naszym życiu powszednim powinniśmy być mocni, potrzebujemy męstwa, by rozwijać nasze życie, rodzinę, wiarę. Święty Paweł Apostoł powiedział słowa, które warto usłyszeć: Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia (Flp 4,13)”.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

werbistowscy świadkowie wiary

Na rozdrożach świata

świat misyjny

świat misyjny

Poczta misyjna