Listopad 2010

Drodzy Czytelnicy!

Przekazujemy Państwu listopadowy numer „Misjonarza”, w którym refleksja nad przemijaniem życia przeplata się z relacjami z miejsc, gdzie tradycje kojarzące się z tym miesiącem są zupełnie inne niż w Polsce, jak np. w Beninie wśród ludu Lokpa, lub gdzie czyni się wszystko, aby wiara i życie wzrastały i były ze sobą zintegrowane. Bohaterowie artykułów starają się bowiem „czynić sobie ziemię poddaną” i wypełniać przykazanie miłości Boga i bliźniego.

Już na wstępie przypominamy słowa człowieka świętego. Chociaż nie został on jeszcze beatyfikowany, to jego życie w opinii wielu ludzi na całym świecie było święte. Niech refleksja Jana Pawła II w dniu Wszystkich Świętych zachęci nas do „skierowania wzroku ku niebu” i do modlitwy za zmarłych, zarówno bliskich naszemu sercu, jak i nam nieznanych, być może zapomnianych przez innych.

Na dalszych stronach miesięcznika przytaczamy słowa Matki Teresy z Kalkuty – skromnej kobiety, otulonej w białe sari, która żyła wśród najbiedniejszych z biednych. W sierpniu obchodziliśmy 100-lecie jej urodzin. Odpowiedziała ona na słowa Chrystusa: „Pójdź, bądź Moim światłem” i wiernie je wypełniła – była światłem wśród mroków nędzy i wewnętrznej ciemności. Była prawdziwą królową.

A oto wspomniane słowa Jana Pawła II – fragmenty rozważania przed modlitwą „Anioł Pański” z 1 listopada 2002 r.

W dniu dzisiejszym Kościół się raduje – jak mówi Liturgia – „w jednej uroczystości czcząc zasługi Wszystkich Świętych” (por. Kolekta); nie tylko tych, których w ciągu wieków wyniósł do chwały ołtarzy, ale i tych niezliczonych mężczyzn i kobiet, których świętość, ukryta przed światem, znana jest dobrze Bogu i jaśnieje w Jego wiecznym Królestwie. (…)

Dzisiejsze święto zachęca nas, byśmy skierowali wzrok ku niebu, które jest celem naszej ziemskiej pielgrzymki. Tam oczekuje nas radosna wspólnota świętych. Tam spotkamy się z naszymi drogimi zmarłymi, za których zanosić będziemy do nieba modlitwę w jutrzejsze uroczyste wspomnienie liturgiczne.

Wierni chrześcijanie i ich rodziny udają się w tych dniach na cmentarze, gdzie spoczywają doczesne szczątki ich krewnych w oczekiwaniu na ostateczne zmartwychwstanie. Ja również powracam duchowo do grobów moich bliskich, przy których miałem okazję zatrzymać się ostatnio podczas podróży apostolskiej do Krakowa.

2 listopada natomiast nie możemy zapomnieć o modlitwie za dusze licznej rzeszy zmarłych, o których nikt nie pamięta, a nawet powinniśmy poświęcić im więcej miejsca w naszej modlitwie i powierzyć ich miłosierdziu Bożemu. (…) Wspomnienie wszystkich zmarłych musi być też chóralnym wołaniem o pokój: pokój dla tych, którzy żyli w przeszłości, pokój dla żyjących, pokój dla tych, którzy będą żyli. (…)

Za wszystkich i wszędzie: Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju z Tobą, Panie, po wieki wieków. Amen.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

Felieton

Z życia SVD i SSpS

Kościół w świecie

świat misyjny

świat misyjny

Wspomnienie

poczta misyjna