Kwiecień 2023

Drodzy Czytelnicy!

Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara – napisał Apostoł Paweł w liście do mieszkańców Koryntu (1 Kor 15,17). Wiara jako proces poznawania Tego, w którego wierzę – Jezusa Chrystusa. Przyjmowania Go i całej prawdy o Nim, również tej „niewiarygodnej”: Syn Boży został zabity, a po trzech dniach  zmartwychwstał. Nie do wiary!? A jednak właśnie my, wyznawcy Chrystusa, wierzymy, że On jako pierwszy pokonał śmierć, powstając z martwych. Jeśli chodzi o nas, to jest to nasza przyszłość, nieokreślona czasowo, ale… Nadejdzie chwila, że my także, oprócz przejścia przez śmierć do życia wiecznego, z martwych powstaniemy. Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności (Mdr 2,23). Niesamowite! Co za obdarowanie, co za skarb! I to jest wielka nasza nadzieja, połączona z radością, której przedsmak na razie tylko przeczuwamy.

W Święta Wielkanocne świętujemy prawdę o zmartwychwstaniu Jezusa, dotykamy jej i cieszymy się perspektywą życia w radości Nieba. Nie rozumiemy tego, ale przyjmujemy z wiarą. Bo o tym powiedział nam Jezus z Nazaretu, Syn cieśli Józefa, Syn Boży.

Jednak to nasza codzienność jest decydująca o przyszłości i wieczności, nasze „teraz”. Tylko tu i teraz mam wpływ na życie obecne i życie wieczne. A jak najlepiej wpływać? Miłością! To jest największe przykazanie. I nie chodzi tu o jakieś spektakularne wyczyny, ale o proste gesty, proste słowa, proste czynności, których okazję do realizowania niesie bez liku nasza codzienność: uśmiech, spojrzenie, potrzymanie za rękę, cierpliwe wysłuchanie, solidne wykonanie pracy, wyrozumiałość dla drugiego, uprzejme obsłużenie, pomoc…

W to wpisują się wydarzenia opisane w nadesłanych przez misjonarzy i misjonarki artykułach, które publikujemy w tym numerze „Misjonarza”: bycie z Zapotekami w czasie celebracji Wielkiego Piątku, zadbanie o podniesienie z ruin różnych miejsc na Madagaskarze, towarzyszenie migrantom żyjącym w Polsce, życie razem z ubogimi mieszkańcami Afryki czy służba wśród garstki katolików na Łotwie. Pan postawił misjonarzy i nas w konkretnych miejscach na ziemi; posłał, aby służyć drugiemu człowiekowi słowem i czynem – w miłości. A wszystko po to, by kiedyś przeżyć ogromną radość spotkania z Nim i Jego dworem w Niebie.

Zatem w te Święta Wielkanocne cieszmy się ze zmartwychwstania Chrystusa i daru nadziei, jaki nam zostawił. Pamiętajmy w modlitwie o Jego Kościele, czyli o sobie nawzajem, w tym o misjonarzach i misjonarkach na peryferiach świata.

Lidia Popielewicz

Redaktor Naczelna