Kwiecień 2021

Drodzy Czytelnicy!

„Dziś chylimy głowy, aby przyjąć posypanie popiołem. Pod koniec Wielkiego Postu uniżymy się jeszcze bardziej, aby umyć nogi naszym braciom. Wielki Post jest pokornym zstąpieniem w głąb siebie i ku innym. Jest to zrozumienie, że zbawienie nie jest wspinaniem się dla chwały, ale uniżeniem się z miłości. To czynienie siebie małymi. W tej podróży, aby nie zgubić kursu, stańmy przed krzyżem Jezusa: jest on milczącą katedrą Boga” – powiedział papież Franciszek w homilii w czasie Mszy św. w Bazylice św. Piotra w Środę Popielcową.

Wielki Post już mija. Czy „zstąpiłam/łem w głąb siebie i ku innym”? Czy stawałam/łem przed „milczącą katedrą Boga”? Czy dzięki łasce Bożej wzrastałam/łem w tym czasie w wierze, nadziei i miłości, pamiętając, że każdy dzień w mojej codzienności jest już opromieniony światłem zmartwychwstania Jezusa? Jedynie dobre przeżycie wielkopostnego czasu może zapewnić nam radość o poranku Zmartwychwstania.

Wkrótce miną dni świętowania Wielkanocy. Pozostanie zwykła, szara codzienność. Co wtedy? Ano nadal będziemy wzywani do cierpliwego budowania relacji z Bogiem (modlitwa), nadal nasi bliźni będą potrzebowali od nas pomocy – umywania nóg (w czym pomocne mogą być jałmużna, post i uczynki miłosierdzia), a o tym wszystkim będzie nam przypominało największe i najważniejsze przykazanie miłości Boga, bliźniego i siebie samego – zawsze aktualne, obowiązujące w każdym czasie, niezależnie od okresów liturgicznych w Kościele.

Dlaczego to wszystko jest ważne? Ponieważ chodzi o życie – tu i teraz, i o życie wieczne (a jedno rzutuje na drugie). Życie to największy dar, z którym możemy zrobić, co chcemy: dobrze wykorzystać lub zmarnować, wypełnić szczęściem lub nieszczęściem. Uczynić życie pięknym to wielka sztuka, którą poznajemy i uczymy się w szkole Mądrości przez wszystkie dni naszego istnienia na ziemi.

Zebrane w tym numerze „Misjonarza” artykuły niech nas inspirują do kroczenia ścieżkami zbawienia, wybierania dobra, uważności na obecność Innego i innych, aby u kresu każdego dnia przeżywać wdzięczność i radość. Oby stały się one wiernymi towarzyszkami u kresu naszego życia tutaj i przy wejściu w inne życie.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna