Grudzień 2014

Drodzy Czytelnicy!

Jezus Chrystus „dla nas ludzi i dla naszego zbawienia (…) stał się Człowiekiem”, wyznajemy w Credo. W Boże Narodzenie świętujemy fakt, że Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (J 1,14), świętujemy Wcielenie i niepojętą Miłość Boga do człowieka. W swoim miłosierdziu Bóg, chcąc ocalić człowieka od wiecznej zagłady, przybliżył się do swojego ludu tak bardzo, że stał się jednym z nas, naszym Bratem. To Cud nad cudami – Bóg zechciał objawić się człowiekowi poprzez przyjęcie człowieczeństwa, zechciał żyć wśród nas. Nieograniczony i Nieskończony, w bezmiarze pokory godzi się na przyjęcie granic istoty ludzkiej. Od tej chwili człowiek, poznając Boga – Jezusadzięki Ewangeliom, może  wciąż czerpać wzór i pytać, co robić, aby coraz pełniej być człowiekiem. Człowiekiem, bo to wystarczy. Człowiekiem został bowiem stworzony i powołany na świat po to, aby być ikoną Boga i by czynić sobie ziemię poddaną (zob. Rdz 1,28). Co to znaczy? To znaczy żyć w sposób święty. Świętości nie można oddzielić od człowieczeństwa, i na odwrót – człowieczeństwa od świętości. Oczywiście, każdy jest ułomny, niepełny, słaby, ale niezgoda na to motywuje do dążenia, aby być człowiekiem na wzór ikony Jezusa z Ewangelii. A ponieważ każdy jest inny, o szczegóły swego człowieczeństwa każdy może pytać na modlitwie.

Tak więc świętujemy narodziny Emmanuela – Boga wśród nas i z nami. Zazwyczaj towarzyszą temu tradycja i szczególne zwyczaje, w każdym kraju inne – bogactwo kultur w różnych zakątkach ziemi. Wielokrotnie na łamach „Misjonarza” publikowaliśmy artykuły opowiadające, w jaki sposób świętuje się Boże Narodzenie na innych kontynentach. Tym razem akcent jest przeniesiony na świętowanie tego czasu w Polsce, ale z perspektywy osób – księży werbistów – którym przyszło żyć i pracować na misjach… w Polsce. Zachęcam do przeczytania tych stron miesięcznika, bo być może należymy do grona tych, którzy – parafrazując stare porzekadło – cudze chwalą, a swego nie doceniają.

A na koniec życzę – w imieniu zespołu redakcyjnego „Misjonarza” – aby świętowanie Bożego Narodzenia było czasem refleksji i kontemplacji Miłości Boga do człowieka, czasem rozradowania się tą Miłością. Niech dzięki Niej i w Niej będą to dni szczególnego okazywania miłości gestem, spojrzeniem czy uśmiechem drugiemu człowiekowi przy stole wigilijnym, w kościele, na ulicy. Pięknych świąt!

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

z życia SVD i SSPS

werbistowscy świadkowie wiary

Na rozdrożach świata

świat misyjny

świat misyjny

Poczta misyjna