Grudzień 2013

Drodzy Czytelnicy!

Oto kolejny numer „Misjonarza”, bogaty w opowieści misjonarzy, rozrzuconych po całym świecie, o tym szczególnym czasie, jakim są Święta Bożego Narodzenia. Jak je spędzają oni i ludzie, wśród których przyszło im żyć i służyć? Co przeżywają w tym czasie? Z jakimi zwyczajami i tradycjami mają do czynienia i przyjmują „za swoje”? Zapraszam do lektury, która odsłoni bogactwo i różnorodność świętowania w różnych zakątkach kuli ziemskiej przyjścia na świat Syna Bożego, ale zarazem – jak mam nadzieję – pokaże, co jest w tym czasie najważniejsze.

A garstki słów ks. Jana Twardowskiego (z książki „Życie jak Różaniec”) niech będą bukietami, które Redakcja „Misjonarza” przekazuje wraz z życzeniami z okazji Świąt Bożego Narodzenia, aby Jezus znalazł miejsce wśród nas – nie tylko w wigilijną noc, ale każdego dnia w naszej codzienności. Niech prawdą stanie się stwierdzenie, że ojczyzną Jezusa jest człowiek.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

Kiedy czytamy w Ewangelii, że w czasie pierwszych Świąt Bożego Narodzenia nie było dla Jezusa miejsca w gospodzie, myślimy z żalem o niegościnnych betlejemskich mieszkańcach. Gdy jednak chodzi o nas: czy przeżywając kolejne Święta Bożego Narodzenia, umiemy uczynić Jezusowi miejsce w naszym życiu? (…)
Nieraz mamy dla Niego czas i dużo modlimy się, ale nie umiemy Go przyjąć z programem, wymaganiami, z jakimi do nas przychodzi.
Ostatecznie Jezus, tak jak w czasach betlejemskich, często jest samotny pośród nas.

 

Dlaczego uroczysta Msza św., Pasterka, jest o północy? Żebyśmy nareszcie znaleźli dla Pana Jezusa trochę czasu, żebyśmy przemyśleli Święta Bożego Narodzenia, zaczęli się modlić, przyjęli Jezusa takiego, jaki do nas przychodzi, z wymaganiami, jakie nam stawia. Żebyśmy adorowali Boga, który stał się człowiekiem po to, by wypełniła się wola Boża, by nas uwolnić od rozpaczy, ucząc, że nawet nieodwzajemniona miłość, cierpienia niewinnych i śmierć mają swój ukryty sens.
Wiele osób o coś nas prosi. Otacza nas wielu biednych i cierpiących. Cokolwiek im damy – damy to Jezusowi. W ludziach, którzy do nas przychodzą, przyjmujemy Jezusa.

 

Bóg objawia się jako bezbronne, małe, biedne dziecko.
Jeżeli chodzi o nas, ludzi, to jesteśmy tak mali i tak boimy się swojej małości, że koniecznie chcemy być wielkimi. Chcemy ubierać się w stroje królewskie, szaty, jakie dodają przepychu. Myślimy o swoich wielkich dziełach, wielkich uczynkach. Jesteśmy tak mali i tak boimy się swojej małości, że koniecznie chcemy udawać wielkich.
Bóg jest tak ogromnie wielki, że każda wielkość jest dla Niego niczym. Jest jednocześnie tak bardzo wielki, że w tym, co najmniejsze, niepozorne, kryje się z całym swoim Bożym majestatem.

w świetle słowa

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

świat misyjny

świat misyjny

Poczta misyjna

Wspomnienie