Czerwiec 2012

Drodzy Czytelnicy!

Lubię rano stanąć przy oknie i popatrzeć na ulicę i skwerek zieleni. Wczesną wiosną, kiedy jeszcze nie ma liści na drzewach, widać ożywione życie ptaków: szpak śpiewa dla szpakowej siedzącej na jajach w budce, sikorka spija rosę z drzewa, rudzik z pośpiechem szuka miejsca na gniazdo. Człowiek dopiero budzi się, a te stworzenia już od świtu uwijają się, aby zdążyć ze swoimi zadaniami przypisanymi na ten dzień. Cieszą też pierwsze kwiaty: śnieżnobiałe przebiśniegi, kolorowe krokusy, jaśniejące żółcią forsycje i obsypane bielą mirabelki.

Mam też wtedy okazję zaobserwować ludzi, spieszących do pracy. Są skupieni i z poważnymi minami podążają ulicą. Inaczej jest, gdy przez skwerek przechodzą dzieci w towarzystwie dorosłych. Często mają rozjaśnione twarze, usta pełne słów i czas na zatrzymanie się w kałuży wody, przykucnięcie przy fiołku pod krzaczkiem czy popatrzenie na psa wyprowadzonego przez właściciela na ranny spacer. Czy pada deszcz, czy świeci słońce – jest radość z nowego dnia, towarzystwa mamy lub taty, perspektywy zabawy w przedszkolu. Zdarza się też, że są inne emocje i dziecko popłakuje czy buntuje się. Dobrze jest wówczas widzieć, jak ojciec schyla się i coś tłumaczy, aż po pewnym czasie widać kiwanie główką i zgodę na wyzwania dnia. W ramionach ojca uspokaja się i daje się nieść przez jakiś czas, przytulone do policzka.

W tym numerze „Misjonarza” znalazł się artykuł na temat świętowania Bożego Ciała w Boliwii oraz wiele ciekawych materiałów o pracy misyjnej w różnych częściach świata. O tej uroczystości mówimy, że Bóg, w Eucharystii, wychodzi ku człowiekowi i swojemu stworzeniu. Wiadomo jednak, że On jest cały czas wśród nas – w drugim człowieku i w zdarzeniach codzienności, trzeba tylko uważnie patrzeć i słuchać, aby czytać znaki Jego obecności. Jeżeli natomiast chodzi o Dzień Dziecka, jest tylko jakiś akcent. Tymczasem zważywszy, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy (1 J 3,1), można uznać, że jest to święto każdego człowieka. Uczniom, spierającym się o to, kto jest najważniejszy, Pan Jezus wskazał dziecko i powiedział: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego (Mt 18,3).

Może zatem warto zastanowić się, co dla mnie oznaczają te słowa, kierowane przecież również do mnie. O jakie cechy dziecka chodziło Nauczycielowi, zatroskanemu o życie wieczne ludzi Go słuchających? Życzę, aby poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie towarzyszyła pasja, zaangażowanie, ciekawość i dociekliwość – cechy charakterystyczne dla dzieci. Pamiętajmy też w modlitwie o dzieciach na całym świecie i misjonarzach wśród nich pracujących.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

Pocztówka z Afryki

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

Wspomnienie

świat misyjny

świat misyjny

poczta misyjna