Listopad 2008

Drodzy Czytelnicy!

Jakiś czas temu uświadomiłam sobie pewien paradoks. Oto na początku listopada polskie cmentarze, a więc miejsca kojarzące się jednoznacznie ze śmiercią, zamieniają się w piękne, tętniące życiem ogrody. Groby pokrywają się pięknymi chryzantemami w różnych kolorach i o różnych kształtach. Zapalone znicze sprawiają, że nocą na cmentarzu jest jasno jak za dnia, a z dala przypomina on płonącą pochodnię. Wokół grobów gromadzą się na modlitwie rodziny – tysiące ludzi pokonuje setki kilometrów, żeby w pierwszych dniach listopada być w miejscu, gdzie żegnali bliskich zmarłych. Na cmentarzu przechadzają się wśród kwiatów i świateł tłumy żyjących – tych, którzy łączą się w pamięci modlitewnej z tymi, którzy odeszli od wszystkiego, co ziemskie i żyją w wieczności. W przedziwny sposób dwa różne światy – świat żyjących na ziemi i świat żyjących życiem wiecznym – łączą się i przenikają nawzajem. Wszyscy są blisko siebie mimo „oddalenia”, mimo tajemnicy związanej ze śmiercią i życiem „w innym świecie”. I niejednokrotnie, snując refleksje wokół tych tajemnic, rodzi się pytanie: Czy rzeczywiście można mówić o śmierci naszych bliskich? Czy nie należy raczej myśleć o nich jako o tych, którzy żyją, aczkolwiek innym życiem? Wszak i my pozostawimy kiedyś wszystko co ziemskie i spotkamy się z nimi w innej rzeczywistości…

Ale dzień, kiedy wspominamy Wszystkich Zmarłych, poprzedza dzień Wszystkich Świętych – tych, którzy osiągnęli niebo i w szczególny sposób mogą wstawiać się za nami u Dobrego Ojca. Czy pamiętamy o tym, żeby im „pozawracać trochę głowę” sprawami z naszego życia, z naszej codzienności? Wszak mamy wśród nich „specjalistów” i w zależności od problemu, z którym się borykamy, możemy wzywać ich pomocy. Myślę, że oni na to czekają, bo czynić dobro jest ich radością, a jednocześnie są oni na tyle dyskretni, że nieprzyzywani nie narzucają się nam. Szturmujmy więc niebo, żeby móc czynić niebo na ziemi.

Dlatego w tym numerze „Misjonarza” przypominamy o świętych Arnoldzie Janssenie i Józefie Freinademetzu, piszemy o beatyfikacji Matki Józefy, przywołujemy pamięć o męczeństwie za wiarę zwykłych-niezwykłych ludzi. Pamiętajmy, że i obecnie wciąż są kraje, gdzie chrześcijanie są prześladowani i giną za wiarę w Jezusa Chrystusa, jak np. w Indiach.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

Felieton

Z życia SVD i SSpS

Kościół w świecie

Misjonarze w historii

świat misyjny

świat misyjny

Wspomnienie

Estera na misjach (cz. 10)