Lipiec-Sierpień 2011

Drodzy Czytelnicy!

W tym numerze „Misjonarza”, który trafia do Państwa w czasie letnich urlopów, można znaleźć m.in. artykuły skłaniające do refleksji nad tym, czy i w jaki sposób pamiętamy o otaczającej nas przyrodzie jako świecie stworzonym przez Boga. Świecie, którym mamy się cieszyć, podziwiać jego piękno, odkrywać ukrytą w nim mądrość – zamysł Boga samego, a także troszczyć się o niego ze względu na to, że powierzył go nam Bóg. Dobrze jest, kiedy chociaż część wakacji przeznaczymy na zatrzymanie się, aby podczas samotnej lub w towarzystwie wędrówki na szlakach turystycznych, ścieżkach pielgrzymkowych lub gdzieś w odosobnieniu i ciszy, odbudować relacje z Panem Bogiem, drugim człowiekiem i samym sobą. Wszystko to, mając w pamięci przykazanie, które sam Jezus nazwał największym i pierwszym: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem (Mt 22,37). Przy czym zaraz po nim wymienił drugie, zaznaczając, że jest podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego (Mt 22,39).

Echa owego przykazania znajdziemy w kolejnych artykułach zawartych w tym numerze – w bezpośrednich doniesieniach z pracy na misjach, w których ukryta jest troska o człowieka, nawet tego, którego jeden z autorów eufemistycznie nazywa „zbójnikiem”; w refleksyjnych relacjach z wypraw w góry czy nad wodę; a także kiedy mowa jest o konieczności „komunii w Słowie”. Piszę „konieczności”, ponieważ każdy chrześcijanin ma niejako wpisaną odpowiedzialność za słowo i Słowo – ze względu na Boga i na człowieka.

Relację buduje się na dialogu. Do dialogu potrzebne są słowa, które bez odniesienia do Słowa-Prawdy, okazują się puste i tracą swoje znaczenie. Życzę więc wszystkim, aby czas urlopowego wypoczynku sprzyjał budowaniu czy pogłębianiu pięknych relacji – więzi.

Lidia Popielewicz

Redaktor naczelna

w świetle słowa

Pocztówka z Afryki

z życia SVD i SSPS

Kościół w świecie

świat misyjny

świat misyjny