Jezus często dotykał ludzi, szczególnie chorych, trędowatych, smutnych i pogubionych. Był to dotyk życiodajny. Był on jakby powtarzaniem tego gestu Boga z aktu stworzenia, który w artystyczny sposób próbował pokazać Michał Anioł, malując sklepienie Kaplicy Sykstyńskiej na Watykanie. Jezus szedł przez ziemię i udowadniał, że Bóg nie cieszy się z zagłady żyjących, wręcz przeciwnie – smuci się nią. Dlatego wciąż na nowo przywracał życie.