Święto Chrztu Pańskiego jest doskonałą okazją, aby „odkurzyć” swój własny chrzest. To niepozorne i może trochę zapomniane wydarzenie było przełomem w naszym życiu. Chrystus stał się naszym bratem.

Wielu ma ideę Boga symetrycznego, który kocha dobrych, a odrzuca czyniących zło. A przecież Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami.

Wielu ma ideę Boga symetrycznego, który kocha dobrych, a odrzuca czyniących zło. A przecież Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami.

Bóg troszczy się o nas również przez to, że każdemu dał osobistego Anioła Stróża. Choć ich obecność nie jest namacalna, wiele osób doświadcza ich działania w chwilach zagrożenia, zwątpienia czy duchowego przebudzenia.

W sakramencie chrztu św. dostaliśmy wiarę – niewielką jak gorczyczne ziarenko. Teraz trzeba ją „wziąć i posiać na swojej roli”. Tą rolą jest własne życie. Następnie trzeba pozwolić, aby zakiełkowało w nas pragnienie rzeczy wielkich, mimo świadomości tego, jak skromne mamy środki i możliwości.

Największym z proroków jest Jezus Chrystus. Sam w sobie jest Bożym Słowem. Jako posłany przychodzi też do swojej rodzinnej miejscowości. Chciał się pochylić nad ich teraźniejszością. Chciał im przypomnieć o zatroskaniu Boga.

Przykazania Boże są jak białe linie wymalowane wzdłuż szosy. Owszem, w jakiś sposób ograniczają możliwość ruchu, ale po to, by nie wypaść z trasy i szczęśliwie dotrzeć do celu. Bóg nie czyha na ludzką wolność.

Bartymeusz był człowiekiem nadziei. Rodziła się ona w nim na nowo każdego poranka, gdy opuszczał dom swego ojca. Zawsze ufał, że i tym razem doświadczy ludzkiej litości. Owszem, trochę pomagał nadziei, wybierając miejsce na żebranie.

Niewątpliwie cierpimy na wielki zalew słów, które coraz mniej znaczą. To samo słowo
następnego dnia rozumiemy już inaczej. Słowa coraz wyraźniej przestają być płaszczyzną porozumienia.

Lubię patrzeć na ludzi wychodzących z kościoła. Niektórzy są smutni, jakby zgubił się im Jezus. Inni radośni, bo widzieli Zmartwychwstałego. Jeszcze inni z nadzieją, że następnym razem zrozumieją więcej.

Paruzja jest nie tylko przedmiotem naszej wiary, ale przede wszystkim jest treścią obietnicy Pana Jezusa. Zbawiciel wielokrotnie zapowiadał swoje powtórne przyjście. Pierwsi chrześcijanie byli przekonani, że stanie się to jeszcze za ich życia.

Wielu woli poprzestać na postawie sługi. Pozwala ona zachować emocjonalny dystans i do niczego poważniejszego nie zobowiązuje. Wykonuję to, co mi polecono i o nic więcej nie muszę się martwić.

Jezus posyła uczniów na miejsce pustynne, a więc z dala od tego, czym żyli. Na pustyni jest inna perspektywa, horyzont jest daleko i doskonale widać, jak niebo styka się z ziemią.

Maryja, mówiąc „Niech mi się stanie”, nie tylko wyraża zgodę na Boże Narodzenie, ale także zgodę na życie na skraju tajemnicy, zgodę na niezrozumienie, ból i chwałę, zgodę na rewolucję w Jej życiu.

Kobiety były świadkami pogrzebu Jezusa. Widziały, jak Józef z Arymatei przyniósł płótno i owinął nim zmaltretowane ciało ich Mistrza (zob. Mk 15,46). Jednak nie przyniósł wonnych olejków.

Chrystus nie przyszedł unicestwić cierpienia ani nawet go wytłumaczyć. Przyszedł, aby wypełnić je swoją obecnością. Wszak najpiękniejszym darem miłości jest właśnie obecność.

Dla proroków Starego Testamentu małżeństwo między kobietą i mężczyzną było obrazem przymierza Boga z Jego ludem; przymierza, które jednak ludzie często zrywali. I oto teraz przychodzi Ten, który zawrze to przymierze ponownie.

W życiu każdej rodziny, prędzej czy później, pojawi się na horyzoncie Egipt. I wcale nie będzie miejscem wakacyjnego wypoczynku, ale poligonem. A powodem tego będzie jakiś współczesny Herod.

Jezus nie zbawi nas przez porywające nauczanie i cuda, ale przez ofiarę miłości złożoną z siebie. Stanie się Barankiem z Apokalipsy, którego św. Jan Ewangelista widzi jakby zabitego, otoczonego przez niezliczony tłum świadków, czyli męczenników.

Najlepszym lekarstwem na przyzwyczajenie jest zdumienie. Zdumienie jest świeżością, autentycznością, stawaniem wobec „całej jaskrawości bytu”, zdolnością widzenia poza oczywistość.

Każdy z nas ma wystarczające środki do tego, by zdobyć królestwo niebieskie. Trzeba jednak oddać wszystko, co się posiada. Jezus nie ma tu na myśli tego, aby zostawić dom, zamknąć konto w banku i wstąpić do klasztoru.

Gospodarz ze szczególną życzliwością odnosi się do robotników ostatniej godziny – tylko z nimi wchodzi w dialog. Na jego pytanie o to, dlaczego tu stoją cały dzień, odpowiadają, że nikt ich nie najął.

Rośnie w nas pszenica i chwast. Dobro i zło nie są przypisane do jakichś wydzielonych terytoriów. Nie ma człowieka, który jest tylko dobry albo tylko zły. Ważne jednak jest to, co weźmie górę, co bardziej wyrośnie.

Zdumiewające, jak łatwo tracimy pamięć dobra, które nas spotyka. Owszem, przez moment żyjemy jak oszołomieni, by zaraz
wpisać całe to wydarzenie w niedostępną przeszłość.

Jesteśmy jak ziarenko wrzuceni w ziemię. I choć jest tam przytulnie i bezpiecznie, to jednak musimy wyjść poza nią. Dobry Bóg złożył w nas wszelkie siły i umiejętności potrzebne do wzrostu.

Krzyż przestał krwawić, apostołowie zabarykadowali się w sali na górze, dwaj uczniowie żegnają znajomych przed drogą do Emaus, kapłani kończą zszywać rozdartą zasłonę przybytku, Piłat wciąż sypia niespokojnie, anioł uczy się na pamięć słów orędzia.

Odkąd człowiek utracił raj, nieustannie szuka drogi powrotu do niego, nawet jeśli do tego się nie przyznaje. Jest to duży wysiłek, bo sięgający nadprzyrodzoności. Aby go uniknąć, niektórzy próbują stwarzać sobie raj na ziemi.

Tylko Kościół mający wiarę i zatroskany może coś dać temu światu. Tym bardziej, że jest tak wielu sparaliżowanych cierpieniem, biedą, odrzuceniem, lękiem czy grzechami.

Nie wiemy, ilu ich było, ale wiemy, ile pracy wykonali. W tę pracę włożyli całe swoje serce, skoro stągwie wypełnili aż po brzegi. A potem wydarzył się cud.

Jezus Chrystus jest wypowiedzią Boga skierowaną do każdego z nas. To Słowo nie jest potępieniem albo przekleństwem. To Słowo, to wyznanie miłości. Bóg w ten sposób mówi, kim dla Niego jesteśmy i do czego nas zaprasza.

Może wcale Piotrowi nie zależało na tym, aby być blisko Jezusa, ale jedynie, żeby przejść się po wodzie jak jego Mistrz? A może pomyślał sobie, że idzie własną mocą i że tak już będzie w przyszłości?

Jak w kakofonii głosów, reklam i ofert, docierających do nas z różnych źródeł, rozpoznać głos Jezusa? Wielu ludzi skarży się, że Bóg do nich jeszcze nigdy nie przemówił. A czy zaczęliśmy Go słuchać?

W konkatedrze św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie natrafiłem na stary fresk obrazujący omawianą przypowieść. Zastanawiałem się, co demony na ramionach tych drugich mogły szeptać im do uszu.

Do Boga najczęściej idziemy z naszymi biedami, zwłaszcza gdy wszystko inne już zawiedzie. Owszem wtedy, mniej lub bardziej świadomie, wpisujemy się w stare powiedzenie: „Jak trwoga, to do Boga”.

Zbawiciel, uciekając z Maryją i Józefem do obcego kraju, doświadczył również losu uchodźcy. Poznał strach zagrożonego życia, wysiłek, aby je uratować, ból upokorzenia i smutek tułaczki.

Zwykle pokój rozumiemy jako pakt gwarantujący zakończenie wojny albo jako brak konfliktu lub jako zgodę między ludźmi. W Biblii to znaczenie jest zgoła inne.

Obraz drzewa figowego prowadzi nas do znaku Chrystusowego Krzyża, na którym śmierć pozornie zwyciężyła. Ale przecież z perspektywy Zmartwychwstania drzewo, na którym umarł Jezus, stało się Drzewem Życia.

Celem czuwania i modlitwy nie jest jedynie poprawa jakości naszego życia, ale przygotowanie się na spotkanie z Synem Człowiekiem. Dzięki temu staniemy przed Nim uradowani, a nie zaskoczeni i przerażeni, jakby złapani w potrzask.

Było to jak policzek wymierzony ojcu, zwłaszcza jeśli powiedział to publicznie.
Nie tylko zanegował ojcowski autorytet, ale także to wszystko, co ich łączyło. Wydobył na światło dzienne pierwiastek buntu, który
człowiek nosi w sobie.

Ludzie zamożni wrzucali całe garście monet, które uderzając w metalowe ściany, głośno brzęczały. Ofiara pewnej ubogiej wdowy, mimo że nie wydała żadnego dźwięku, zwróciła uwagę Jezusa.

Rodowód Jezusa pokazuje, że wchodzi On w konkretną rodzinę, która ma swoich przodków i swoją historię. Ta historia, kryjąca się za poszczególnymi imionami, jest często powikłana i grzeszna.

Jezus często dotykał ludzi, szczególnie chorych, trędowatych, smutnych i pogubionych. Był to dotyk życiodajny. Był on jakby powtarzaniem tego gestu Boga z aktu stworzenia.

Niektórzy uważają, że wystarczy być dobrym człowiekiem, a odniesienie do Boga nie jest potrzebne. Jezus jednak mówi o dwóch przykazaniach łącznie, a nawet przykazanie miłości Boga stawia na pierwszym miejscu.

Bóg zawsze nas wysłuchuje, nawet wtedy, gdy wydaje się nam, że milczy. To milczenie jest sprawdzianem naszej determinacji i szczerości intencji. Jest zaproszeniem do głębszego dialogu z Bogiem i swoimi pragnieniami.

Mamy pozbyć się tego, co jest obciążające i niepotrzebne. To pomoże nam zabezpieczyć się przed nadmiernym skupianiem się na sobie i inwestowaniem w liście, a nie w owoce.